در تمام طول زندگی، بدون رعایت حال خودش به سختی کارکرد

پرشور،با شوق،تقریباً به گمان جاودانگی

بی شک جاودانگی خود و دیگران-تا آنکه شبی

ناگهان باد وزید.درها به خودی خود به هم خورد و صدا کرد

او دید که پیکره ها به صورت به زمین می افتند و دریافت

کلمه هایی که با چنان حرارتی در طول سالیان نوشته بود

سخت و خشک شدند،زیرانگشتانش آنها را حس کرد

چون پوست خشکیده و بی خاصیت جانوری مرده

ولی روز بعد،باز کارش را چون همیشه از سر گرفت

. توفیق یافت که مرگ و جاودانگی، مستی و فراموشی را با هم در آمیزد

ولی به آنچه به راستی عبارت از کار است ،

بین بیهوده گی و غرور،وضوح بخشید و ضربه های ساعت دیواری، طنین

طبلی در دل شب را داشتند که قدم برداشتن سربازان خوابگرد را در حد فاصلی

دوجنگ موزون می کند.

یانیس(شاعر یونانی)