حقیقت چیزی خارج از وجود ما نیست

يلداي زيبا مبارک

donyayedaron — Mon, 21 Dec 2009 11:16:18 GMT

دروغ

donyayedaron — Tue, 08 Dec 2009 11:25:10 GMT

"من"غمگین ترین نویسنده ای است که تا به حال شناخته ام.او درد خویش را در اعماق وجودش نهفت و بعد،از آن فاصله گرفت،مثل وقتی که جای پرنده ی مرده ای را که در باغ دفن کرده ایم،فراموش کنیم.پس او نقاب نویسندگان مورد علاقه اش را بر چهره گذاشت،از جنبش های ادبی تقلید کرد و افکار آن ها پی گرفت .از این راه به اعتباری دست یافت که اشتباهات او را غیر قابل افشا می نمود.او از حقیقت،مخفیانه و با صدایی شکسته سخن می گفت.حالا او دروغ می گوید،حتی دورغ خود را نمی شناسد.پرنده ای در دوردست می میرد و می پوسد .کافی است تا محل دفن او را بیابیم و در جعبه ای را که او را در آن آرمیده بگشاییم تا به پرواز در آید .اما چگونه می توانیم چیزی را که نمی دانیم گم کرده ایم پیدا کنیم؟

بوبن

donyayedaron — Sun, 25 Oct 2009 11:07:09 GMT

اوج خود را گم كرده ام .

مي ترسم ، از لحظه بعد ،و از اين پنجره اي كه به روي احساسم گشوده شد.

از شعرشاسوسا( سهراب سپهري)

donyayedaron — Tue, 13 Oct 2009 07:07:11 GMT

برای رهایی خود می نویسم و همچنین برای برپایی منزلی در خور زندگان، که درآن اتاقی برای مردگان مهیاست.

بوبن

اثر کلود مونه نقاش امپرسیونیست فرانسوی

donyayedaron — Mon, 05 Oct 2009 09:26:18 GMT

باران

donyayedaron — Tue, 22 Sep 2009 12:00:59 GMT

donyayedaron — Mon, 17 Aug 2009 07:30:18 GMT

چیزی که با عطش سیراب نشدنی در جستجوی آنیم این است که خود را فراموش کنیم که از جلد خود خارج شویم که حافظه همیشگی خود را از دست بدهیم و کاری کنیم بی آنکه بدانیم چگونه و چرا :خلاصه اینکه دایره ای جدید ترسیم کنیم... ..رالف والدو امرسون

پرنده ها

donyayedaron — Thu, 25 Jun 2009 08:40:18 GMT

و پرنده ها در باره قتل و عام چه می توانند بگویند به جز "جیک جیک ... کتاب سلاخانه شماره ۵ اثر کورت ونه گارت

donyayedaron — Sat, 30 May 2009 17:47:18 GMT

آن موقع در دورانی از زندگی ام بود که حضور سمج دنیا - و نا کارآمدی همه عقاید و نظریات فرسوده ،روزگارم را سیاه کرده بود.احساس می کردم که هیچ کاری از دستم بر نمی آید .زمان قصد دارد به کامش بکشدم ،به کامش می کشیدم.در هر حال احساس می کردم که کم کم و به طرز چاره ناپذیری همه ی امید ها یمان قطع می شود.تنها من نبودم که احساس می کردم آن یقیینی که جوانی مان را فریفته بود بی سر و صدا در حال نابود شدن است،اما چیزی مرا به وحشت می انداخت ،نظر بعضی از دوستانم بود که می گفتند چار ه ای ندارم جز اینکه آن وضع را بپذیرم.(از کتاب کاناپه قرمز)

donyayedaron — Mon, 18 May 2009 17:32:18 GMT

انسان در مورد کسانی که می شناسد می تواند ببیند که چکار میکنند ،می تواند داستان زندگی شان را بگوید ، اما هرگز نمی تواند از داستان درون آنها آگاه شود ،انسان حتی درون خودش را هم نمی شناسد.هر کس برای خودش شخصیت نقابداری است در صحنه تئاتر،از خود فرار می کند به خود وعده می دهد و چهره عوض می کند.... انسان خود را آنگونه که می خواهد باشد نشان می دهد.